El isaurio o isáurico és una llengua morta parlada en la regió d'Isauria en Àsia Menor. Els noms personals de molts personages d'orige isaurio semblen derivats del luvita i, per tant, d'orige indoeuropeo.[1] Existix evidència epigràfica fragmentaria, incloent algunes inscripcions funeràries del VI[2][3]

Els noms isaurios coneguts que contenen raïls de llengües anatolias inclouen Οαδας Oadas, Τροκονδας Trokondas (cf. luvita Tarḫunt, licio 𐊗𐊕𐊌𐊌𐊑𐊗 Trqqñt), Κουδεις Koudeis (cf. licio Kuwata) i Μοασις Moasis (cf. Hitita muwa "poder").[4] El nom personal isaurio Τουατρις Touatris pot reflectir la paraula indoeuropea per a 'filla' (compare's en el jeroglífic luvita FILIAtu-wa/i-tara/i-na).[5]

Referències

editar
  1. Frank R. Trombley and John W. Watt, The Chronicle of Pseudo-Joshua the Stylite (Liverpool University Press, 2000), p. 12; Lindo Honey, "Justifiably Outraged or Simply Outrageous? The Isaurian Incident of Ammianus Marcellinus 14.2," in Violence in Clapix Antiquity: Perceptions and Practices (Ashgate, 2006), 50.
  2. Honey, Lindo. «Justifiably Outraged or Simply Outrageous? The Isaurian Incident of Ammianus Marcellinus», Violence in Clapix Antiquity: Perceptions and Practices, pp. 50. ISBN 9781351875745.
  3. Holl, Karl. “Dones Fortleben Der Volkssprachen in Kleinasien in Nachchristlicher Zeit.” Hermes, vol. 43, no. 2, 1908, pp. 242. JSTOR, http://www. jstor. org/stable/4473126. Accessed 16 Juny 2022.
  4. google. com/books? id=Zs5xuX231MoC&q=isauria&pg=PA503 Sagalassos Five (en en), Leuven University Press. ISBN 9789058670793.
  5. Blažek, Václav. "Térmens de parentesc indoeuropeo en -ə̯2TER". (2001). En: Grammaticvs: studia linguistica Adolfo Erharto quinque et septuagenari oblata. Šefčík, Ondřej (editor); Vykypěl, Bohumil (editor). Vyd. 1. V Brně: Masarykova univerzita, 2001. Pág. 25. http://hdl. handle. net/11222. digilib/123188

Referències

editar